Język perski należy do grupy irańskiej języków indoeuropejskich. Rozwój tego języka można podzielić na trzy podstawowe epoki: staroperska- obejmuje ona okres czasu od VI do IV wieku przed naszą erą, to właśnie w tym okresie szeroko posługiwano się pismem klinowym i to właśnie w tym języku zapisane zostały wszystkie zabytki języka staroperskiego, średnioperska- jest datowana od III wieku p.n.e. do VII wieku naszej ery, jest to epoka silnego rozwoju języka Pahlawi oraz epoka nowoperska- zaczyna się ona w IX wieku oraz trwa do teraz, wyróżnia się arabskim alfabetem szczególnie w dwóch kaligrafiach: nastaligh oraz szakaste. Poszczególne epoki nie są bezpośrednim przedłużeniem poprzedniej, nawet nie są jej zaprzeczeniem- jak to ma miejsce w Europejskich epokach, wynika to głównie z skomplikowanych społeczno- kulturowo- politycznych zmian, które miały miejsce na terenie występowania języka perskiego. Z czasem wyodrębniło się kilka różnych odmian języka perskiego, które często traktowane są obecnie jako osobne języki, podstawowe odmiany to: bahtiari ( Iran ), aimak ( Afganistan ), gilani, mazandarani oraz gurani ( Irak ). Natomiast język tadżycki jest obecnie traktowany jako odrębny język , stał się on też urzędowym językiem Tadżykistanu.